جمهوری مهاباد،

بی ارتباط با مردم کردستان

دوم بهمن 1324 روزی بود که گروهی از معتمدین و سران عشایر و فئودالها و شیوخ مهاباد و مختص به منطقه مکریان، به رهبری یک فرد ملی_ مذهبی از طبقه متوسط جامعه کردستان ایران این حرکت را رهبری کرد و بعد از 11ماه و چند روز که با هماهنگی تعدادی از اشخاص در مناطق کردنشین دیگر در عراق (حزب هیوا) و ترکیه، این حرکت که به جمهوری مهاباد شناخته شده است توسط حکومت شاه مضمحل گشت و حداقل سه نفر از رهبران اصلی ان قاضی و......به دار اویخته شدند.گذشته از مسائل تاریخی این اتفاق،  قاضی محمد و سران دیگر این حرکت ملی_مذهبی نخواستند و نتوانستند که شعارها اهداف و دورنمای این حرکت را از این چارچوب سنتی و به شدت ملی_مذهبی خارج کرده و با اتکا به نیرو و توان توده های زحمتکش جامعه کردستان این حرکت را به جنبشی مترقی تبدیل کرده و با پیوند به صدای اعتراض کارگران و زحمتکشان سایر شهرهای ایران این حرکت را از ملی گرایی و ناسیونالیسم صرف به سمت یک اعتراض توده ای سراسری در ایران پیوند دهد.در واقع فکرملی گرایی صد راه شکستن این پوسته به ظاهر سخت ناسیونالیسم شد.

اما نمادهای جمهوری مهاباد: پرچم جمهوری مهاباد که رسانه های وابسته به گروه و جریانات ناسیونالیست در این دوره از خوشه گندم و نوک قلم موجود در پرچم کردستان  و همچنین تفسیر طولانی در مورد جنس پارچه و خط دوخت پرچم  که اکنون میبینیم  چگونه مغز متفکرین ناسیونالیست افکار جهان مدرن را به چه صورتی میخواهند متوجه خود کنند. تاکنون گذشته از تغییر در ان همچنان این نماد نامیمون را به نماد خود و به اصطلاح جنبش رهایی ملت کرد در این دوره از مبارزه مردم ایران و کردستان میخواهند تبدیل کنند و به جای سخن از درد و رنجهای مردم ایران از جنس این پارچه و نقش و نگارهای ان صحبت به میان میاورند .

شعارها: ازکردستان بزرگ به کردستان کوچک اما فعلا، از ترس کشورهای همجوار که انها نیز اقلیتی کرد دارند و از دمکراسی برای ایران و خودمختاری برای کردستان و اکنون دمکراسی برای خورده بورژواهای کرد و قدرت سیاسی یا همان فدرالیسم ( ارمغان امریکا ) برای رهبران خورده بورژوا مانند عراق و شاید ایران بر مبنای این خوابی که بر ای ایران نیز دیده اند. اینها هویت مانیستند، اکنون نیز رهبران بورژوا و ناسیونالیست و زائده سیاست امپریالیسم حاظر به متکی شدن به کمکهای اقتصادی و همه جانبه امریکا و سایر کشورهای امپریالیستی هستند اما کاری به طبقات محروم به لحاظ برنامه و سیاست خودشان، و کارگران و زحمتکشان ندارند.بحث را بیشر از طرف شما ادامه دهیم/////////

مقاله برگرفته از وبلاگ "خلاف جریان"

طارق علی معتقد است که قدرت بنيادگرايان اسلامی ريشه را در بي‌قدرتی و ورشکستگی چپ‌ها در اين جوامع دارد.   چپ‌هائی که تحت لوای سازمان‌های غيردولتی (ان. جي. او) با حقوق‌های بسيار بالا خود را فربه و پروار کرده‌اند.   وی مي‌گويد: ?زمانی که مردم عليه سياست‌های نئوليبرال به پا خاسته‌اند و تنها آلترناتيو موجود بنيادگرايان هستند، به چه چيز ديگری بايد پناه ببرند؟   آيا آن‌ها بايد به سازمان‌های غيردولتی موجود، که پر از روشنفکران چپی که حقوق‌های آن چنانی مي‌گيرند است، پناه ببرند؟   چپ‌ها در جهان مسلمين خود را در سازمان‌های غيردولتی غرق کرده‌اند و چنين است که از واقعيت‌ها به دور افتاده‌اند بقیه در ادامه مطلب

             برگردان ناهيد جعفرپور

کارل مارکس اين نقد لافونتن به سرمايه داري را تائيد کرده است اما اينکه در دوران سرمايه داري چپ ها مي توانند دولت را در دست بگيرند تا به انسانها خدمت کنند ، مورد تائيد مارکس نيست.
مارکس در مانيفست حزب کمونيست مي نويسد" دولت مدرن اساسا ماشين سرمايه داريست. دولت سرمايه داران و ايده آل مجموعه سيستم سرمايه داريست". بنابراين مارکس اعتقاد دارد که دولت سازماندهي اي بيطرف نيست که تنها از سوي پارلمان کنترل شود. بقیه در ادامه مطلب