nehayat_1917@yahoo.com 

ما کمونيست ها از خاکستر خود بر مي خيزيم

انتقاد و انتقاد از خود 

 

"انتقاد و انتقاد از خود" روش حل تضادهای اجتماعی و سوق دادن جامعه به سوی تکامل و ترقی است.

در جامعه طبقاتی، بنا بر حاکمیت اجتماعی استثماری بین انسانها، "انتقاد و انتقاد از خود" خصلتی طبقاتی دارد. در حالی که "انتقاد و انتقاد از خود" مابین طبقات متخاصم، بنا بر تحمیل شرایط و روابط استثماری از جانب طبقه ی حاکم، همواره خصلت آنتاگونیستی دارد و از این رو در آن همواره "سلاح نقد" با "نقد سلاح" عجین است، با این حال حل تضادهای درونی طبقات استثمار شده و تحت ستم ضرورتن غیر آنتاگونیستی و مسالمت آمیز است. ولی ساده انگارانه خواهد بود اگر صف "دوست و دشمن" را مستقل از دینامیسم مشخص جاری مبارزه ی طبقاتی ترسیم کنیم. چه بسا عناصری از طبقه حاکم، در نتیجه ی آگاهی علمی از تناقضات جاری جامعه ی طبقاتی به سوی صف استثمار شدگان روی آورند (مثل مارکس، انگلس و لنین) و چه بسا عناصری از درون طبقه ی استثمار شده و سازمانهای مدافع منافع آن، بر بستر تشدید مبارزه ی طبقاتی، بنابر منافع تاکنون پنهان غیر پرولتری خویش، به روشی قهرآمیز در صدد خیانت به طبقه استثمار شده برآیند. از این رو مبنای صف بندی "دوست و دشمن" را بر مبنای افراد و نه "روابط اجتماعی آن افراد تعیین کردن"، بی گمان روشی است نادرست.

کارگران و سازمانهای مدافع آنان، "انتقاد و انتقاد از خود" درونی خویش را به شیوه ی کمونیستی به پیش میبرند. "انتقاد و انتقاد از خود" به شیوه ی کمونیستی یعنی "انتقاد و انتقاد از خود" به روش دیالکتیکی – ماتریالیستی. بنابر این روش، "انتقاد و انتقاد از خود" همانا ریشه یابی دیالکتیکی اختلافات است و ریشه کنی ماتریالیستی اختلافات. دیالکتیکی بودن روش ریشه یابی تضادها یعنی پذیرفتن این امر که در دل هر "انتقاد" یک "انتقاد از خود" نهفته است و در دل هر "انتقاد از خود"ی یک "انتقاد". به گفته ی دیگر، ریشه یابی تضادها از سطح اشخاص درگیر ("برخورد شخصی") به سوی سطح روابط فی ما بین آنان سوق داده میشود، از این رو، طرح یک "انتقاد" بدون توجه به نقش "خود" در تضاد و یا طرح یک "انتقاد از خود" بدون توجه به نقش "دیگران" در تضاد برخوردی است نادرست. چنین روشی از "انتقاد و انتقاد از خود" روشی متافیزیکی است و "انتقاد" را از "انتقاد از خود" جدا میکند. اگر روش ریشه یابی تضادها در "انتقاد و انتقاد از خود" دیالکتیکی است، ریشه کنی آن تضادها ماتریالیستی است.  یعنی حل تضاد بر مبنای تغییر و انقلاب در روابط اجتماعی ای که بستر مادی بروز تضاد گردیده است صورت میگیرد.

"انتقاد و انتقاد از خود" به شیوه ی کمونیستی همانا مهمترین ابزار خودسازی ایدئولوژیک – سیاسی – تشکیلاتی حزب کمونیست انقلابی است.

ضرورت آموزش مارکسیسم به طبقه کارگر

میلیتانت

يكشنبه 23 سپتامبر 2007, بوسيله ى دیاکو

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از مقدمه اى بر نقد فلسفه حق هگل

کارل مارکس

اساس نقد مذهب اين است که انسان مذهب را آفريده، خدا و مذهب انسان را خلق نکرده. مذهب در واقع خودآگاهى انسانى است که هنوز خود را بازنيافته يا خود را باخته و از دست داده است. اما انسان يک موجود انتزاعى فارغ از جهان اطراف خود نيست. انسان، انسان جهان، دولت و جامعه است. اين دولت و جامعه، مذهب را توليد مى کنند. مذهب تئورى عمومى اين جهان است. دائره المعارف آن و منطق آن در يک فرم و ظاهر عامه پسند است. معنويات اين جهان و زمينه عمومى توجيه اين جهان است. انعکاس ذات بشرى در يک قالب شبح گونه است. مبارزه عليه مذهب از اين رو مبارزه اى غير مستقيم عليه جهانى است که مذهب معنويات آن را مى سازد. ستم مذهبى، انعکاس و بيان ستم هاى واقعى و ملموس است و اعتراض به مذهب، اعتراض به ستم هاى اين جهان است. مذهب آه مخلوق ستمديده است، روح جهان بى روح و قلب جهان قسى القلب است. مذهب افيون مردم است. اعتقاد به مذهب که يک خوشى و سعادت خيالى و دروغين را در بين مردم بوجود مى آورد، در واقع نشانه خواست و تمناى مردم براى دستيابى به خوشحالى و سعادت واقعى در جهان است. اين خواست که مردم بايد توهم در مورد موقعيت و شرايط مادى شان را کنار بگذارند به اين معنى است که بايد خود اين شرايط و موقعيت را (که براى توجيه خود محتاج به توهم و خيال سازى در بين مردم است) تغيير دهند. از اين رو نقد بهشت و مذهب تبديل به نقد جهان زمينى مى شود، نقد مذهب به نقد قانون، به نقد الهيات و به نقد سياست منجر مى شود.

                                    http://www.bikhodayan.com/  سایت بی خدایان

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

"کائوتسکى که شيفته "خالص بودن" دمکراسى است مرتکب همان اشتباه کوچکى ميشود که تمام دمکراتهاى بورژوا هميشه مرتکب ميشوند: او برابرى صورى را - که در دوران سرمايه‌دارى سراپا دروغ و سالوس است - بعنوان برابرى واقعى ميپذيرد! استثمارگر نميتواند با استثمارشونده برابر باشد. اين حقيقت، هر اندازه هم که براى کائوتسکى نامطبوع باشد، مهمترين مضمون سوسياليسم است. تا زمانى که امکان استثمار يک طبقه به توسط طبقه ديگر بکلى از بين نرفته باشد، برابرى واقعى و عملى هم نميتواند وجود داشته باشد.

لـــنـــيــــن

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

انقلاب پرولترى و کائوتسکى مرتد
نوشته لنين، ١٠ نوامبر سال ١٩١٨

مختل کردن وحدت در پوشش فريادهای وحدت‌طلبانه
فتح شده و ثبت شده 

سوسياليسم و دهقانان

آناتومی ناسیونالیسم قومی

نظرات رضا براهنی بعنوان یک بر رسی موردی

سعید کرامت-تورنتو

مقدمه

مهم ترين گرايش سياسی ای که شيرازه جامعه ايران را تهديد می کند، ناسيوناليسم قومی است. اين گرايش سياسی ازنظر فکری ضعيف وازلحاظ تشکيلاتی نا منسجم است. اما اين ضعف ها  نبايستي قشر آزاديخواه   و سکولار جامعه  را از پتانسيل مخرب و غير انساني اين تفکر غافل بدارد. ناسيوناليسم قومي  فعال و متفکر دارد.  تعدادی هستند که،  آگاها نه يا نا آگاهانه، بذركينه قومي مي کارند.  زمينه سازبوجود آمدن اردوهای متخاصم قومي هستند.  سعی دارند که هويت قومي  را جايگذين هويت انساني

شهروندان بکنند.ادامه مطلب

یادی از پابلو پیکاسو

با شنیدن نام پیکاسو بیاد نقاشی میافتیم با آثاری عجیب و غریب: تصویر انسانهایی با اندامهای نابجا، چهره زنانی با دو بینی و سه چشم،  تصویر نریانی در چنگ خشمی بی مها ر، با اندامی کج و معوج و شاخهایی  چنگک وار.

گاهی مجموعه ای از تصاویر ونقاشیها که با شکل واقعی شان تطابق ندارند، تحت نام «پیکاسو» معرفی میشوند. بدینوسیله به سبک هنری ای اشاره میشود که انتظارات ما را بر نمیآورد و تحیر، تحسین و حتی گاهی خشم و انزجار ما را بر می انگیزد. پیکاسو در طول زندگیش همواره با اینگونه برخوردهای نامطلوب مواجه میشد ولی هیچگاه در مقابل پرخاش این و آن خم به ابرو نمیاورد. او بر این باور بود که هنرمند نباید به تقلید موبموی طبیعت اکتفا کند، برعکس، باید از واقعیت همیشه گامی جلوتر باشد و ببرکت احساس، خرد و خیالش بدان قوام بخشد و از اینرو بود که میگفت : "من آنچه را که میدانم نقاشی میکنم، نه آ نچه را که می بینم پیکاسو کی بود؟ نقاش کله شقی که فقط برداشت شخصی خود را از جهان مطلق کرده بود؟

پیکاسو نقاش کبوتر صلح ( که معروف همگان است) بود و مبارز ضد فاشیست، دوست صمیمی مردم ستمدیده و کمونیستها، شرکت کنندهء فعال کنگره های جهانی صلح و برندهء جایزهء لنینی صلح آیا پیکاسو شخصیتی دوگانه داشت : مردی که به عنوان هنرمند تصاویر عجیب و غریب غیر قابل فهم میکشید و به عنوان یک مبارز سیاسی در مبارزهء طبقاتی موضعی صریح و بی چون و چرا داشت؟

منبع: وبلاگ گزیده های آرش و آیدا

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ